اسفند که میشه بوی بهار میپيچه توی کوچه و خیابون،توي خونه هم ميشه با گرد و خاك هاي حاصل از خانه تكاني بوش كرد.اسفند بيشتر به بهار ميمونه تا زمستون،خبر از فصلي ميده كه تو ارديبهشت اش ميشود عاشق شد. اين اولين اسفند بي تو و شايد تمام اسفندهاي بي تو باشه. توي صبح چهارشنبه كه خورشيد نزده بايد كنار رودخانه، هماني كه تو ميشناسيش چادر زد و آتشي روشن و بطر بطر عرق سگي كه اصالت دارد بر هرچه مشروب توي شيشه چپانده شده،پيك پيك به سلامتي تو بالا رفت بي حضور تو كه بايد نباشي تا سلامتيت را در گيجي صبحگاهي خودم آرزو كنم. روزها طولاني و شبا كوتاه خواهد شد زمان در بعد ظهر ها متوقف ميشود و شبها گاه وجود نخواهد داشت اين از نشانه هاي بهار است فصلي كه بايد نو شد نه در لباس و كفش كه نو ميشود هر از گاهي در ايام سال! اين بهار انگار در شهر هستي و نيستي بويت را مگر ميشود احساس نكرد؟ فاصله ات تا رودخانه چقدر است؟ به قاعده شايد كمتر از چند صد متر،ولي نيست بيشتر از چند صد متري تو بويت را از آب خواهم گرفت و به همراه دود سيگار وول خواهم داد در ريه و مغز و دلي كه ديگر جايي برايت دارد آيا؟