جمعه از برنامه ي سينما گلخانه فيلم ساز دهني ساخته تحسين برانگيز امير نادري را ديدم ، فيلمي كه برنامه ي صد فيلم هفته ي قبلش پخش كرده بود. ساز دهني در سال 1352 ساخته شده و به خاطر نشان دادن شرايط سياسي و اجتماعي دهه ي پنجاه  از آن دسته فيلمهاي تاريخ مصرف دار به شمار ميرود ولي بعد از گذشت 35 سال باز هم تازه است تو گويي انگاري زمانه تغييري نكرده ، انگاري امير نادري اين فيلمو همين پارسال ساخته و اين هم خوب است و هم بد.

خوب براي فيلمي كه ماندگار شده و در گذر زمان ارزشمندتر گشته و بد براي جامعه اي كه بعد اين همه سال دغدغه هاي چند دهه ي قبلش هنوز لاينحل باقي مانده.

اميرو در فيلمهاي امير نادري مانند رضاي فيلمهاي كيميايي و مشرقي فيلمهاي جيراني است، شخصيت هايي كه با باز كردن كدهاي آن ميتوان وارد دنياي شخصي كارگردان شد. امير نادري جز آدم خوبهاي زندگيم است، كسي كه از همان سنين نوجواني براي كار به تهران رفت و در آتليه ي يك عكاسي مشغول كار شد و بعد ها از همان آتليه وارد سينما گشت و اولين تجربه ي عكاسي فيلم خود را در قيصر تجربه كرد و بعد ها جز سينماگران موج نويي ايران گرديد ولي حيف كه نشد بماند تا براي نسل ما تنگنايي ديگر بسازد ، نسلي كه غولهايش را از دهه هاي 50 و 40 و ... پيدا ميكند و اين غولها دارند تنهايمان ميگذارند.