بیشتر آشنا و هم صحبت شویم.برای خودم تجربه ی جالبی بود.چون مردمانی دیدم به غایت

تلاشگر،معتقد(به خوب و بد اعتقادشان هیچ کاری ندارم)و واقع گرا.با آرزوهایی که فقط در یه محیط و

مکانی مثل روستا قابل تصور است.

روستا فقط نود خانوار دارد که همگی این خانواده ها به یه نوعی با همدیگر نسبت خانوادگی دارند،و مثل

حلقه های زنجیر به هم متصل هستند.تنها درآمد زندگیشان کشاورزی است و کار کشاورزیشان چغندر

 قند.

و یه نکته ی با مزه،مسئولین کشاورزی برای چغندر کاران، سقف برداشت معینی تعیین کرده اند. مثلا به

ازای هر هکتار،فقط مجاز هستند ۲۰ تن چغندر به کارخانه قند آن منطقه بفروشند. در حالی که با توجه به

 زمین های حاصلخیزی که این منطقه دارد میشود دو تا سه برابر این مقدار را از زمینها برداشت نمود.

 البته در صورتی که تخم چغندر قندشان هلندی باشد.

مردمانی که دنیا برایشان همان روستایی است که در آن زندگی میکنند.

برایشان مهم نیست رئیس جمهورشان احمدی نژاد باشد یا یه مشنگ دیگه.

کاری به این ندارند که با دیوانه بازیهای شارلاتان عوام فریبی مثل احمدی نژاد مملکت روز به روز بیشتر در

 لجن فرو میرود.

تنها دلخوریشان از حکومت این است که تخم چغندر قند را برایشان به صورت فقط نقد میفروشد و

محصولشان را فقط به صورت غیر نقد خریداری میکند.

روستای به غایت دوست داشتنی ای بود،روستای شن آباد.