| تبليغات | X |
گفتی دل خون کرده عوض خواهد شد از دیده سرآورده عوض خواهد شد
با رنگ سیاستی که من می بینم یکبار دگر پرده عوض خواهد شد
رژیم های دیکتاتوری، به مانند ایران، که با روی کار آمدن احمدی نژاد گرفتار نوعی پوپولیسم مضحک شده است دوست دارند به جای بررسی افکار عمومی در رابطه با مسائلی که مستقیما زندگی، سرنوشت و آینده ی انها را در بر می گیرد، از طریق راه کارهای دموکراتیک به مانند برگذاری همه پرسی، این گونه مسائل را از طریق راهپیما ییهای دولتی به سرانجام برسانند. و گاه با دیدن برخی از صحنه های این گونه تظاهرات دچار توهم- آن هم از نوع حاد- در رابطه با اعمال و شعارهای خود می شوند.
به راستی چند درصد از مردم ایران با ادامه ی فعالیتهای هسته ای ایران در شرایط فعلی موافقند؟ سوالم را طور دیگری می پرسم:آیا در رابطه با انرژی هسته ای اطلاع رسانی مناسبی شده است؟ آیا مردم ایران موفق شده اند در رابطه با این پرونده صداهای مختلف را بشنوند؟ تا بعد از آن تصمیم بگیرند که حق مسلمشان کدام است.اخیرا نیز طی ابلاغیه ای به رسانه های مختلف از جمله روزنامه ها اعلام کرده اند که بحث پیرامون انرژی هسته ای به خاط مسائل ملی و امنیتی ممنوع می باشد.
28 سال پیش انقلابی در این کشور اتفاق افتاد که، مهمترین شعار توده های مردم در تظاهرات، استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی ( پارادوکس جالبیه مگه نه!!! ) بود. استقلال این کشور با حماقت های بی شمار حاکمیت در رابطه با پرونده ی هسته ای ایران در معرض نابودی قرا گرفته است.
آزادی، به راستی آیا آزادی در طی این مدتی که از انقلاب می گذرد مححقق شده است؟ هنوز همان حرف هایی که در زمان شاه به نوعی جرم به حساب میامد دررژیم ایران نیز جرم محسوب می شود. هنوز جمهوری اسلامی از پخش کامل دفاعیات خسرو گلسرخی در بیداد گاه شاه - به گفته ی صدا سیما – ابا دارد. چرا؟
هنوز نمی توان صدای مخالفان حاکمیت را، چه آنان که با اساس حکومت مشکل دارند و چه آنان که ممکن است در اصول مملکت داری واجرای صحیح قانون با حاکمیت دچار اختلاف نظر باشند، را شنید.
یاد گفته ی امام خمینی افتادم که گفته بود: این رژیم پهلوی را پدرانمان انتخاب کرده اند و ما الان مجبور نیستیم حکومتی را که مطابق میل ما نیست را تحمل کنیم. و حالا ما، مجبوریم حکومتی را که پدران و مادرانمان انتخاب نموده اند را تحمل کنیم؟
